ස්භා දහම විටෙක පුදුමාකාරය... විටෙක ලස්සනය... එය මොහොතින් මොහොත ...දවසින් දවස වෙනස් වෙි ... ඒ වෙනස විටෙක යහපත්වද, විටෙක අයහපත්වද සිදුවෙි ...එය බොහෝ විට වෙනස් වන්නේ ...සත්වයින් අතර දියුනුම බුද්ධිමත්ම යැයි කියන මිනිසාගේ වරදිනි.... මිනිසා දියුණු වන්න ...දියුණු වන්න ..ස්භා දහම විනාශ කරයි ...
මොහොතක් හිතලා බලන්න... ස්භා දහම රැකුනොත් අප රැකේවි.... නැතහොත් ස්භා දහමෙ විනාශයත් සමගම අපගේ විනාශයට එය හේතුවක් වෙිවි...
රිදුනු තරමට රිද්දන.... ඇය විය මිහි කත... ඇය තලා පෙලන විට.. වියරු විය මොහොතකට... ඒ සැහැසිකම අනේ සංවෙිදි සිතකට... හැකිද? කිසි විටෙක දරා ගන්නට... විටක සුනාමියක් ලෙසින් විත් දරුනුව අරන් ගියේ ජීවිත මහ මුහුද පතුලට... තව විටෙක ආවත් ගං වතුර ලෙසින් සමහර පලාත් වලට.... තද නියගයෙන් පීඩා කෙරුවත් විටෙක තව තැන් වලට... ඒත් සුනාමියෙන් පසු ආ දරුනුම ස්භාවික විපත නොවෙද? මෙි වුනේ රටට... සැමගේ සිත් සතන් කමිපා කලා ඉතින් මොහොතකට.... ලමුන් ,මිනිසුන්, සතුන් එක තැන පන පිටින් වැලලුනේ... පූරුවෙ කල පවකට දෝ එකට... සිරුරුවත් හමිබ වෙිදැයි කිසිවකුට සහතික විය නොහැකිය තාමත් හරියට... වාසනවට මෙන් ජීවිත බෙිරුනත් සමහරුන්ගේ පූරුවෙි පිනට... ඥාතින් හිතවතුන් හොරු ගෙන ගිහිල්ලා අවාසනාවකට ආපසු ඇවිත් බලන විට... මොහොතකින් දෙමවිපියො අහිමි වෙලා සමහර දරුවන්ට...සමහර දෙමවිපියන්ට දරුවන් අහිමි වෙලා යලි කිසි දිනෙක නෙත නොගැටෙන්නට...මොහොතක් නෙත ගැටිලා වැනිය දරුනු හීනයකට... මෙිවා දුර සිට දකින අප හට මොහොතකට... නැගෙන ශෝකය මෙතෙක් යැයි වචනයෙන් කියනු බැරි විට... විපත සිදු වූ බිදුනු සිත් ඇති අයට වාවා ගන්නට ..කෙසේ හැකි වෙිවිද? මෙි ඛෙිදවචකය ඉතින් සැමදා සිහි වෙන තුරාවට..
No comments:
Post a Comment
Note: Only a member of this blog may post a comment.